﻿<title_newspaper="Przekrój"> 
<title_article="Uwaga! BHP">
<author_1="Roman Burzyński">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1953">
<month="12">
<date="1953-12-13">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
W Związku Radzieckim
Instytuty naukowo-badawcze w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy obejmują swym zasięgiem cały przemysł. Instytuty centralne przeznaczone są w pierwszym rzędzie do zadań metodologicznych. Prowadzą one filie i laboratoria w różnych częściach kraju. Istnieją w ZSRR trzy Instytuty Higieny Pracy i Chorób Zawodowych oraz 5 Instytutów Ochrony Pracy. Ochrona pracy weszła do wyższych uczelni jako przedmiot nauczania, jest poza tym włączona do wszystkich innych dyscyplin wyższych szkół technicznych. Młody konstruktor maszyn projektuje je już wraz z urządzeniami ochronnymi. Choroby zawodowe grasujące nagminnie w odlewniach carskiej Rosji, m. in. "gorączka odlewnicza", lub "choroba skurczowa", której ulegali dawniej robotnicy w hutach i cukrowniach zostały już całkowicie zlikwidowane. Państwo Radzieckie przeznacza olbrzymie, idące w miliardy rubli sumy na poprawę stanu pomieszczeń fabrycznych.
W Polsce Ludowej
W roku 1950 powstał u nas naukowy Instytut Ochrony Pracy, skupiający całokształt zagadnień i koordynujący pracę innych organizacji. Centralne pracownie znajdują się w Warszawie. (Zamieszczone obok zdjęcia są reportażem z tego właśnie Instytutu). Poza Warszawą istnieją jeszcze zakłady specjalne: w Łodzi (dla przemysłu włókienniczego), w Gdańsku (dla urządzeń portowych i morskich), w Bytomiu (dla transportu), "Nowa Huta" w Krakowie (bada problemy ochrony pracy przy wielkich budowlach socjalizmu), wreszcie zakłady klimatyzacji i rolny — oba w Krakowie.
A oto krótkie wyliczenie niektórych prac naukowych, przeprowadzonych w Instytucie: W dziedzinie wentylacji zakładów pracy — opracowano m. in. metody obliczania sieci wentylacyjnej i sposoby poprawy warunków obsługi urządzeń do usuwania żużla i popiołów z palenisk kotłów.
Z zakresu szkodliwości pewnych substancji w powietrzu — opracowano m. in. metodę oznaczania par benzonu, aniliny i dwusiarczku węgla w powietrzu.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
